Déjà-vu
Af en toe heeft een mens eens een déjà-vu. Over het algemeen gebeurt dat wanneer men een nieuwe een situatie, persoon of locatie ontmoet, men zich vaag een vergelijkbare herinnert uit het verleden, mogelijkerwijze uit een droom. De details van dit origineel zijn amper bestaande, wat veel ruimte laat voor het gevoelen van herkenning dat we uiteindelijk krijgen.
Daar wens ik het in dit artikel niet over te hebben.
In de jaren dertig van de vorige eeuw faalde een klein groepje extremisten in het succesvol uitvoeren van een putsch. Ondanks eigen geschriften waarin al hun plannen werden uitgelegd, slaagde deze partij erin aan de macht te komen. Men declameerde over de grootheid van de eigen staat, men designeerde ongenuanceerd enkele bevolkingsgroepen als de redenen voor de staatsproblemen. Men verbrandde boeken van de weinigen die niet akkoord gingen. Haat werd openlijk gepredikt.
In 2006 kunnen we vaststellen dat er een extreem-rechtse putsch werd voorkomen, haat opnieuw openlijk wordt gepredikt, niemand het feitelijke programma van het Vlaams Belang kent, de vreemdelingen en Walen nog steeds alle blaam toegeschoven krijgen, en cd's van verdraagzaamheid prekende artiesten worden verbrand.
Leren uit de geschiedenis. Was het maar mogelijk.


0 Comments:
Een reactie posten
<< Home